
Gijs van Oenen Stand-by: de passieve uitwerking van digitale kunst
from dewitteraaf
Zo’n gevoel wordt niet alleen opgewekt door schermen die her en der in de ruimte vooral elkaar lijken waar te nemen, maar ook door installaties die ons naar verschillende schermen tegelijk laten kijken. Een min of meer willekeurig voorbeeld ontleen ik aan een recent bezoek aan Daywatch-Nightwatch van Pantelis Makkas (1976) in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. Daar kijk je als bezoeker simultaan naar drie grote schermen, waarop drie verschillende verhalen worden verteld die – zo blijkt – op enkele punten naar elkaar verwijzen. Als het aan Makkas had gelegen, vertelt hij in een begeleidend interview, waren het zelfs twaalf schermen geweest. Maar ook bij drie – grote – schermen krijg ik als bezoeker al een verloren gevoel, alsof ik tegenover een overmacht sta en mijn aanwezigheid alleen al daardoor eigenlijk niet van tel is. [5] Sterker nog, in hetzelfde interview zegt Makkas dat hij uiteindelijk besloot het bij drie schermen te laten “zodat de kijker het vierde scherm wordt”. Dat is inderdaad het gevoel dat zijn installatie bij mij teweegbracht: als je nog wilt meedoen, kun je maar beter zelf ook een scherm zijn.
english
Such a feeling is generated not only by guards who move into the space above each other to observe, but also by our plants to different screens simultaneously to watch. A more or less random example I borrow a recent visit to Daywatch-Night Watch Makkas of Pantelis (1976) in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. As you watch as a visitor simultaneously to three large screens, on which three different stories to be told that - so it appears - at some points refer to each other. If it had Makkas location, he says in an accompanying interview, had even been twelve screens. But when three - great - I get screens as a visitor already a lost feeling, like I am against a force majeure and my presence alone does not count it actually is. [5] Indeed, in the same interview Makkas says that he finally decided on three screens to "allow the viewer the fourth screen". That is the feeling that his installation gave rise to me: If you still want to participate, you had better also be a screen.
dutch
Zo’n gevoel wordt niet alleen opgewekt door schermen die her en der in de ruimte vooral elkaar lijken waar te nemen, maar ook door installaties die ons naar verschillende schermen tegelijk laten kijken. Een min of meer willekeurig voorbeeld ontleen ik aan een recent bezoek aan Daywatch-Nightwatch van Pantelis Makkas (1976) in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. Daar kijk je als bezoeker simultaan naar drie grote schermen, waarop drie verschillende verhalen worden verteld die – zo blijkt – op enkele punten naar elkaar verwijzen. Als het aan Makkas had gelegen, vertelt hij in een begeleidend interview, waren het zelfs twaalf schermen geweest. Maar ook bij drie – grote – schermen krijg ik als bezoeker al een verloren gevoel, alsof ik tegenover een overmacht sta en mijn aanwezigheid alleen al daardoor eigenlijk niet van tel is. [5] Sterker nog, in hetzelfde interview zegt Makkas dat hij uiteindelijk besloot het bij drie schermen te laten “zodat de kijker het vierde scherm wordt”. Dat is inderdaad het gevoel dat zijn installatie bij mij teweegbracht: als je nog wilt meedoen, kun je maar beter zelf ook een scherm zijn.
english
Such a feeling is generated not only by guards who move into the space above each other to observe, but also by our plants to different screens simultaneously to watch. A more or less random example I borrow a recent visit to Daywatch-Night Watch Makkas of Pantelis (1976) in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. As you watch as a visitor simultaneously to three large screens, on which three different stories to be told that - so it appears - at some points refer to each other. If it had Makkas location, he says in an accompanying interview, had even been twelve screens. But when three - great - I get screens as a visitor already a lost feeling, like I am against a force majeure and my presence alone does not count it actually is. [5] Indeed, in the same interview Makkas says that he finally decided on three screens to "allow the viewer the fourth screen". That is the feeling that his installation gave rise to me: If you still want to participate, you had better also be a screen.




.jpg)









